De winter is in het algemeen geen periode om fotografisch eens flink uit je dak te gaan. Behalve natuurlijk als je op wintersport bent, maar dat doe ik nooit. En behalve als in Nederland ook eens een flink pak sneeuw valt, maar dat gebeurt ook (bijna) nooit. Maar nadat we in het Rijksmuseum de tentoonstelling ‘American Photography’ hadden bezocht, raakten we ineens weer geïnspireerd. Dat kwam door het uitgebreide overzicht van de Amerikaanse fotografie vanaf 1839 (!!) in verschillende thema’s, waaronder portretten, sociale thema’s, straatfotografie en het gebruik van foto’s in reclame. En daarmee ook de confrontatie met de beperkte thematiek van mijn eigen fotografie.
Hoe dan ook, al bij de uitgang van het Rijksmuseum ging de camera uit de tas en probeerden we met deze hernieuwde inspiratie de thematiek maar eens wat te verbreden. En als je dan vanaf het Rijksmuseum met een flinke omweg naar huis wandelt en je ogen de kost geeft, liggen de thema’s voor het oprapen. Bovendien kom je dan op plaatsen waar je zelf niet zo vaak komt, hoewel de gemiddelde toerist des te meer. Het Leidseplein bijvoorbeeld, dat de laatste jaren een metamorfose heeft ondergaan en er nu alleszins toonbaar bij ligt. Net als de rest van de omweg naar huis. Dat alles in beeld gebracht op:
Het is met Zandvoort precies zo als met de meeste andere strandplaatsen: in de zomer aantrekkelijk, tenminste voor de liefhebbers ervan, maar in de winter verlaten en troosteloos. Toch proberen ze er wel wat van te maken. Het grote plein bij het station lijkt een voorzichtige metamorfose te ondergaan met best aardige street art. Dat plein lijkt ideaal voor gezellige horeca, maar dat zal wel op bezwaren stuiten van de omwonenden, waardoor het nog steeds een winderig oord is. Toch lijkt het wel of de aantrekkingskracht van het strand in de winter minstens even groot is als in de zomer. “Uitwaaien” is dan ook een favoriet tijdverdrijf van velen, zo bleek afgelopen vrijdag. Van de strandvoorzieningen moeten die ‘uitwaaiers’ het nog niet hebben. Ook die liggen er allemaal nog tamelijk troosteloos bij, hoewel ze hier en daar al bezig zijn met de opbouw van de strandtenten voor het komende zomerseizoen. Maar er blijkt desondanks genoeg te doen. De hond moet er af en toe uit en het baasje kan (of moet) dan meteen maar even mee. Hardlopen kan hier blijkbaar ook, hoewel ik uit ervaring weet dat dit in dat mulle zand een loodzware aangelegenheid is. En er is ook in de winter genoeg te zien. Al was het maar dat fraaie decor van wat vroeger ‘Hoogovens’ heette. En vogels zijn er altijd, hoewel de zeehonden, die je in de zomer af en toe ziet, vandaag wegbleven. De foto-impressie van de uitwaaimiddag staat op:
De allerlaatste voorstelling van “Eonarium Genesis”, een visualisatie van het scheppingsverhaal door middel van lichtprojecties op het plafond van de Oosterkerk gecombineerd met bijpassende audio-effecten. Je gaat op kussens liggen en dan laat je gedurende een half uur die lichtshow en geluideffecten op je inwerken. Hoewel aan het eind behoorlijk verkleumd door de vrieskou buiten en de afwezigheid van verwarming binnen. Maar heel mooi glijdt het ontstaan van de aarde aan je voorbij en aan het eind komt ‘de mens’ in beeld, die de Schepper meteen maar heeft voorzien van heel decent en eigentijds ondergoed. Het was een memorabel spektakel, waarvan achteraf bleek dat de voorstelling wegens eclatant succes toch nog een maand is verlengd. Zelfs zijn er foto’s gemaakt. Merkwaardig genoeg doet een mobieltje het in het donker een stuk beter van een ‘echte’ camera. Zie hier dus 15 foto’s, alle genomen vanaf hetzelfde gezichtspunt op de ligkussens:
Dagboek van een camera 