De laatste twee dagen in Bangkok, en we hadden de grootste toeristische attracties, eigenlijk ook de grootste toeristenfuiken, nog niet eens gezien. Ik heb inmiddels de neiging om toeristenfuiken te mijden, maar in het algemeen hebben toeristen toch de neiging om plaatsen op te zoeken waar veel te zien is, dan wel waar het in algemene zin mooi is. En als je dan dat soort plaatsen gaat mijden, zie je dus ook niks. Vandaar dus even de adem inhouden en erheen…! Het ging vooral om de Wat Pho en de Wat Phra Kaew, twee eind 18e-eeuwse boeddhistische tempels niet alleen met een bijzondere architectuur, maar vooral met prachtige ornamenten. De Wat Pho is eigenlijk een groot tempelcomplex van zo’n 80.000 vierkante meter, met meerdere tempels en vooral veel Boeddha-beeltenissen. De grootste is de liggende boeddha, van meer dan veertig meter lang.
De Wat Phra Kaew ligt op loopafstand verderop op het terrein van het koninklijk paleis. Eigenlijk ook een tempelcomplex van tempels en pagodes met daarbinnen de belangrijkste tempel van heel Thailand: de Tempel van de Smaragdgroene Boedhha. Alleen te bekijken in decente kledij en voor dat doel hadden we ons in de stad al voor een bedrag van nog geen drie euro voorzien van een luchtige lange broek met olifantenmotieven erop. Veel toeristen lopen er hier in rond, maar buiten dit tempelcomplex zou ik me er niet in willen vertonen. De bezichtiging van beide complexen nam een hele volle dag in beslag en meestal zijn we dan, vooral in de brandende zon, aan het eind van de dag gevloerd.
Maar toch was er nog wel wat energie over om s’avonds in het Lumpini-park nog het Red Cross Festival te bezoeken, met allerlei charitatieve activiteiten, gezelligheid en natuurlijk overal gevarieerd en smakelijk street food. Waarbij tevens de gelegenheid is aangegrepen om een half jaar na dato nog maar een keer de 72e verjaardag van de koning te vieren. De tempels en de gezelligheid in het Lumpini-park zijn in beeld gebracht op:
Dagboek van een camera 