Zondag stond dan het hoofdgerecht van het hele complex op het menu: de Angkor Wat zelf. Gebouwd in de vroege 12e eeuw, maar gezien zijn 900-jarige leeftijd nog in een uitstekende staat. Ook verreweg de grootste tempel van het hele complex. Zelfs zó groot, dat je hem eigenlijk nog niet eens behoorlijk op de foto kon krijgen. Hij is dan ook berekend op grote massa’s toeristen, en dat betekende meteen dat de omgeving ervan inmiddels is veranderd van oerbos naar strak aangeharkt gazon, hier en daar gelardeerd met 21e-eeuwse palmbomen. Dat laatste doet toch wel enige afbreuk aan de sfeer in vergelijking met andere tempels in het complex, die helemaal vergroeid lijken met de natuur, zoals die eeuwenlang heeft bestaan. Die sfeer is er dus niet bij de Angkor Wat.
Daar staat tegenover de fraaie bouwstijl, de ligging van het symmetrische gebouw op een groot vierkant eiland in een vierkant meer. Evenals de meeste andere tempels is ook de Angkor Wat oorspronkelijk gebouwd als een hindoe-tempel, maar veranderde geleidelijk in een boeddhistische tempel. Voor monniken was het daarmee meteen een soort van gebedshuis. Hoewel het voor hen – in plaats van de meer contemplatieve momenten – eerder wat weg had van een gezellig uitje, waar ze zich vrolijk konden mengen met de toeristen en zich gewillig konden laten fotograferen. Al met al brengen we toch drie uur door in deze tempel. Maar we konden de dag completeren met een drietal andere tempels in de directe omgeving, andermaal vergroeid met de natuur, nog niet volledig gerestaureerd en daarmee een wat meer ingetogen en zelfs mysterieuze indruk konden achterlaten. De uiteenlopende indrukken van de dag zijn samengevat op:
Dagboek van een camera 