We gaan Bangkok voor een paar dagen verlaten en maken een korte reis naar Siem Reap in Cambodja. Hoofddoel daar is het tempelcomplex rond de Angkor Wat. We doen dat, althans de heenreis, met de bus. Het is zo’n 400 kilometer, hoofdzakelijk over enkelbaans wegen en bovendien is er nog een uur of twee oponthoud bij de grens, en naar verwachting gaat de reis in totaal zo’n negen uur duren. Een normaal mens vliegt dat dus. Wij niet, want we willen, vooral na vijf dagen drukke stad ook wel eens kijken hoe het platteland erbij ligt. We moesten al vroeg op Khao San Road zijn, waar we de bustickets hadden gekocht, waar de bus ook zou vertrekken en waar we ook zouden ontbijten. Daar zaten ze om 7 uur in de ochtend al (of nog..?) gezellig aan het bier en de jointjes gingen er ook vrolijk rond. Maar gewoon ontbijten kon er ook.
En de busreis verliep volgens plan. Niet héél bijzonder opwindend, want na een uurtje heb je dat vlakke landschap eigenlijk wel gezien. Of het moest het oponthoud zijn bij de grens, wat nog enige reuring gaf. Beetje rommelig, vage hotels en casino’s, nogal wat bureaucratie met de paspoorten en bovendien overstappen op een Cambodjaanse bus. Bij de aankomst in Siem Reap allerlei mensen, die je niet alleen graag naar het hotel willen brengen, maar vooral geïnteresseerd zijn om je daarna een aantal dagen over het tempelcomplex te vervoeren. Dat regelen we dan maar meteen en hadden dus de handen vrij om de volgende dag Siem Reap eens tot ons door te laten dringen. Cambodja was twintig jaar geleden een straatarm land, nauwelijks nog hersteld van het trauma dat Pol Pot het land in de 70’er jaren heeft bezorgd. Maar ze hebben het toerisme ontdekt en met de Angkor Wat blijken ze goud in de handen te hebben, waar niet alleen Siem Reap de vruchten van plukt, maar zelfs de rest van het land. Want als je toch eenmaal in Cambodja bent, wil je natuurlijk ook naar de hoofdstad Phnom Penh of anders wat lummelen aan de lokale stranden.
Wij doen dat overigens niet en beperken ons tot Siem Reap en de nabij gelegen Angkor Wat. Siem Reap leeft hoofdzakelijk van het toerisme en iedereen probeert er dus een graantje van mee te pikken. Daardoor heeft het plaatsje zich inmiddels helaas ontwikkeld tot het ‘Lloret de Mar’ van Azië en de meeste eetgelegenheden zijn geconcentreerd in wat ze hier de ‘Pub Street’ zijn gaan noemen, met in de avond een oorverdovend lawaai van allerlei open lucht kroegen, die elkaar met hun muziek proberen te overstemmen. Maar gelukkig was er meer te zien dan Pub Street alleen en is er van de busreis en van Siem Reap de volgende fotoserie gekomen:
Dagboek van een camera 