Dat Bangkok onherkenbaar is veranderd is natuurlijk vooral te zien aan de hoeveelheid wolkenkrabbers, die er in de afgelopen jaren zijn bijgekomen. Vooral in en rond onze wijk Silom staan er veel. Hoewel je nog goed moet kijken om ze te zien, want kijk je horizontaal ‘op maaiveldniveau’, zoals je eigenlijk altijd doet, dan vallen ze nog niet eens zo op. Dat komt omdat het horizontale straatbeeld nog steeds domineert. En dat is het beeld zoals het altijd was: druk, gevarieerd, gezellig en rommelig. En die grote verscheidenheid is dus dan meteen ook de charme van Bangkok. Maar de hoogste toren van de stad, de Mahanakhon-toren van 314 meter hoog, staat nota bene op loopafstand van ons hotel en is dus niet te missen. Daarin hotelkamers, appartementen in het wat hogere segment en kantoren. Het leuke van de architectuur is dat er aan de zijkant delen lijken uitgesneden.
En helemaal leuk is, dat je ook als minder gefortuneerde naar de 77e verdieping kunt om de stad van bovenaf te bekijken. Sowieso een adembenemend uitzicht, maar opvallend is nog wel de creatieve architectuur van veel gebouwen in de buurt. Ze zijn er trouwens nog lang niet uitgebouwd, gezien de vele bouwkranen en de bouwputten die in gereedheid worden gebracht. Een extra leukigheidje was nog wel een doorzichtige glasplaat, waar je op kon staan of zelfs liggen met onder je het uitzicht over de stad. Het voelde wel wat wiebelig, en dit leukigheidje is dus niet echt iets voor mensen met hoogtevrees. Maar het geheel leek stevig genoeg. De combinatie van hoog-laag, modern-traditioneel is in beeld gebracht op:
Dagboek van een camera 