Herfstkleuren zijn op zijn mooist in deze tijd van het jaar, medio november dus. Terwijl de bladeren bij de ‘waaibomen’ in de polder al lang weg zijn, blijven ze bij de eiken op de zandgronden nog het langst. Vooral als de herfststormen nog even zijn uitgebleven en er nog veel mooi roodbruin blad aan de bomen hangt. En dat was dit jaar zo. Ideaal dus voor het jaarlijkse uitstapje met mijn drie broers. Dat wordt bij toerbeurt georganiseerd door één van ons en dit jaar was het broer Wim, die iets nuttigs/aangenaams moest verzinnen in de omgeving van Raalte. Dat werden dus de stuwwallen in midden-Overijssel die daar vele eeuwen geleden een heuvelrug hebben achtergelaten.
Met een aangename wandeling door het oude en kleurige eikenbos-landschap, met als letterlijk hoogtepunt de 71 meter hoge Archemerberg, even ten zuiden van Ommen. In Nederland hebben we het bij die hoogten al gauw over een ‘berg’. Maar die wel voldoende hoog is om in één oogopslag in het roodbruine landschap de plaatsen Ommen, Zwolle, Meppel en Almelo goed te kunnen zien liggen. Met nog geen vijf kilometers bleef de wandeling overzichtelijk, zodat er nog tijd overbleef voor het bier en het afsluitende etentje om zodoende met elkaar allerlei aspecten van het leven door te kunnen nemen. Want zo heel vaak zien we elkaar nou ook weer niet. Het nuttige en aangename van die dag is samengevat op:
Dagboek van een camera 