In deze donkere, natte en koude dagen krijg je de neiging om de hele dag binnen te zitten, maar daarmee wordt de wereld een stuk kleiner dan in die uitbundig heerlijke zomerdagen van weleer. Zelfs voor mijn periodieke hardlooprondjes moet ik al over een hoge mentale drempel heen stappen. Maar gelukkig is er in november het International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA), dat we elk jaar bezoeken en waardoor je gedwongen wordt om in weer en wind van de ene bioscoop naar de andere te lopen en dus kunt zien hoe de stad verandert. Ten goede, zo blijkt elke keer weer. Want hoewel je overal gemopper hoort dat er allerlei straten voor de zoveelste keer zijn opgebroken, moet je toch ook vaststellen dat veel plekken er een stuk beter uitzien dan pakweg dertig jaar geleden, toen ik hier kwam wonen. Het Leidseplein bijvoorbeeld, waar ik niet zo heel vaak kom, en dat er jarenlang opgebroken en troosteloos heeft bijgelegen, is nu een fraai en overzichtelijk plein geworden met mooi straatmeubilair en goede verlichting.
Hoewel er dus veel ten goede is veranderd stemt het aanbod van wat je in winkels kunt kopen tot enige treurigheid. In geen enkele winkel vond ik iets wat je dagelijks nodig zou kunnen hebben. Zo valt er bijvoorbeeld aan etenswaar niets in de schijf-van-vijf te ontdekken. Wat er wel te krijgen is, is vooral ‘toeristen-meuk’, hoewel ik me afvraag of zelfs toeristen die dingen nodig zouden kunnen hebben. De nieuwste trend in dat genre is de ‘Mama Duck Store’, een winkel waar je uitsluitend kleine (bad)eendjes kunt kopen, en waarvan ik op een paar honderd meter van elkaar maar liefst vier vrijwel identieke filialen heb geteld. Ik vraag me werkelijk af wat het business model van die filialen zou kunnen zijn. De volgende metamorfose van de stad moet dus het opruimen zijn van al die meuk en in plaats daarvan winkels en andere gelegenheden, waar iederéén blij van wordt. Want dat zou toch de bedoeling moeten zijn van het leven. De stad is inderdaad nog niet af. Zie:
Herfstkleuren zijn op zijn mooist in deze tijd van het jaar, medio november dus. Terwijl de bladeren bij de ‘waaibomen’ in de polder al lang weg zijn, blijven ze bij de eiken op de zandgronden nog het langst. Vooral als de herfststormen nog even zijn uitgebleven en er nog veel mooi roodbruin blad aan de bomen hangt. En dat was dit jaar zo. Ideaal dus voor het jaarlijkse uitstapje met mijn drie broers. Dat wordt bij toerbeurt georganiseerd door één van ons en dit jaar was het broer Wim, die iets nuttigs/aangenaams moest verzinnen in de omgeving van Raalte. Dat werden dus de stuwwallen in midden-Overijssel die daar vele eeuwen geleden een heuvelrug hebben achtergelaten.
Met een aangename wandeling door het oude en kleurige eikenbos-landschap, met als letterlijk hoogtepunt de 71 meter hoge Archemerberg, even ten zuiden van Ommen. In Nederland hebben we het bij die hoogten al gauw over een ‘berg’. Maar die wel voldoende hoog is om in één oogopslag in het roodbruine landschap de plaatsen Ommen, Zwolle, Meppel en Almelo goed te kunnen zien liggen. Met nog geen vijf kilometers bleef de wandeling overzichtelijk, zodat er nog tijd overbleef voor het bier en het afsluitende etentje om zodoende met elkaar allerlei aspecten van het leven door te kunnen nemen. Want zo heel vaak zien we elkaar nou ook weer niet. Het nuttige en aangename van die dag is samengevat op:
Het is onrustig in de stad. Dat zal niemand zijn ontgaan. Misschien dat de feestelijke verlichting in de stad aanleiding kan zijn voor enige verbinding, maar ik ben bang dat de commercie hier vooral de drijvende factor is. Hoe dan ook, het is hier al volop Kerstmis. En zelfs dát is al aanleiding voor enige maatschappelijke onrust bij diegenen die vinden dat de verlichting pas aan mag als de Sint op 6 december het land heeft verlaten. Hoewel dit niet mijn favoriete jaargetijde is, maken we regelmatig een avondwandeling en genieten we toch van de sfeer die de commercie heeft gecreëerd. Temidden van al die onrust moest ik ook ineens denken aan wat onze geliefde burgemeester Eberhard van der Laan zei, kort voor zijn overlijden: “Zorg goed voor de stad en voor elkaar. Ik hoop dat Amsterdam de lieve stad blijft die hij is”. Met dat in gedachten kan iedereen die dat wil toch op zijn eigen schaal een beetje aan verbinding bijdragen. Een kleine indruk van mijn geliefde stad in deze donkere dagen staat op:
Het doel was een wandelingetje met René rond het Oosterdok, onder meer om elkaar enige geestelijke bijstand te verlenen naar aanleiding van de nederlaag van Kamela Harris. Het weer was helemaal in overeenstemming met de stemming die er bij aanvang was en in het weerbericht noemen ze dat dan een ‘grijze dag’. Inderdaad ligt de wereld er kleurloos bij, bijna zoals op zwart-wit foto’s. De camera is dan ook thuisgebleven, maar onderweg kreeg ik daar toch spijt van. Want zelfs op die grijze dagen kan je sfeervolle foto’s maken. Dus is het mobieltje maar weer eens voor de dag gehaald om nog maar wat van de sfeer vast te leggen, niet ideaal, maar in elk geval beter dan helemaal niks.
We belanden aan de waterkant van de Prins Hendrikkade, waar nog rommelige straatjes liggen die toegang verlenen tot de woonboten die er zo te zien al eeuwen liggen. Ik was daar nog nooit geweest en daar troffen we een van de bewoners met wie we in gesprek raakten over het wonen daar en ook over de aanleiding van ónze wandeling. “Oh, da’s waar ook, de verkiezingen in Amerika…! Wie heeft er eigenlijk gewonnen?” Kijk, zo kan je dus ook in het leven staan: kennis nemen van de verkiezingsuitslag, dat meteen van je af laten glijden en doorgaan met je leven. Je kan er toch niks aan veranderen en het bespaart je in elk geval een hoop negatieve energie. Dat was nou net de relativering die nodig was en de wandeling eindigde in wat minder mineur op de bovenste verdieping van de Openbare Bibliotheek met koffie en een prachtig uitzicht over de stad. Een grijze stad, dat nog wel. Zie:
Dagboek van een camera 