De Dam-tot-Dam loop, van Amsterdam naar Zaandam, precies 10 Engelse mijl, dus 16,1 kilometer. Ik heb er een aantal keren aan meegedaan, maar ben met deelname eraan gestopt omdat er naar mijn idee veel te veel deelnemers waren. Dat was het moment dat er 25 duizend lopers waren. Het was toen al zó druk, dat je de eerste twee kilometers niet eens kon hardlopen, maar moest wandelen. En dan nog wel in het leukste stuk, in de IJ-tunnel. Misschien dat dit ook wel de populariteit verklaart. Want wanneer kun je nou eenmaal in een tunnel lopen? Inmiddels is het evenement verder in omvang uitgegroeid en deze 2024-editie telde 46 duizend deelnemers.
Wel hebben ze er nu voor gezorgd dat het starten veel meer was gespreid over maar liefst zes uren, zodat van wandelen geen sprake meer hoefde te zijn. Maar dus nog steeds bijna acht duizend starters per uur. Alleen jammer dat de laatste negen duizend deelnemers niet eens meer kónden starten, want de organisatie had de handen vol aan de verzorging van lopers die door de warmte waren bevangen, waardoor het evenement in de loop van de middag werd stilgelegd. Als toeschouwer leek het me juist aangenaam, maar kon het niet laten om de maximum temperatuur van die dag bij het KNMI te checken: 23,7 graden. Moet kunnen, zou je zeggen. Maar de beste stuurlui staan natuurlijk aan wal, lekker makkelijk met de camera. Die camera had bij de ingang van de IJ-tunnel het volgende vastgelegd:
Dagboek van een camera 