Twente, de streek waar ik mijn middelbare schooltijd heb doorlopen. Zo vaak kom ik er niet meer en de boodschap die René in Hengelo moest doen is dan ook meteen aangegrepen om er een dagje uit van te maken. Na de boodschap ging het vanaf Hengelo eerst naar Deurningen. Mijn moeder kwam daar vandaan. In mijn jeugdjaren was dat – althans in mijn herinnering – nog een klein dorpje en ik heb daar in mijn heel jonge jaren veelvuldig op de boerderij van haar familie gelogeerd. Maar nu is het een uit de kluiten gewassen dorp en inmiddels bijna opgegaan in de stad Hengelo. Even verderop Oldenzaal, waar mijn middelbare school stond en nog steeds staat. Oldenzaal is de kleinste, maar vooral de leukste stad van Twente. Vandaag extra leuk, want we vielen er met de neus in de boter bij de zomerfeesten met lokale artiesten en volle terrassen. In Ootmarsum en Vasse is het uitstapje afgerond bij twee watermolens uit de 18e eeuw. Nog in de stijl zoals die honderden jaren geleden was en de molens leken dan ook visueel bijna samengesmolten met het omliggende landschap. De korte foto impressie staat op:
Elke derde maandag van augustus wordt op de Zeedijk in de Nieuwmarktbuurt de ‘Hartjesdag’ georganiseerd. De bedoeling is dat mannen vrouwenkleren dragen en vrouwen mannenkleren. Dat laatste wordt alleen heel weinig gedaan. En gelukkig zijn er ook nog mannen die mannenkleren dragen. Waar die traditie vandaan komt weet inmiddels niemand meer, maar dat is bepááld geen reden om het feest dan maar niet meer te vieren. Wat betreft outfit en presentatie was er ook een competitie en René is er in de afgelopen twee jaar met de hoofdprijs vandoor gegaan. Niet zozeer door zijn vrouwenkleren, maar door de liederen die hij daar zong en de zingende zaag die hij toen bespeelde. Dit jaar beperkte hij zijn optreden tot een oogverblindende rode jurk. Het gaat op Hartjesdag vooral om de gezelligheid en het viel me op hoeveel mensen elkaar in de Nieuwmarktbuurt eigenlijk kennen. Net een dorp dus. Kijk maar op:
Door het slechte weer van de afgelopen weken, zelfs maanden…, is er van fietsen bijna niks terecht gekomen. Maar eindelijk zag het weer er voor de komende dagen zodanig goed uit dat een tweedaagse fietstocht kon worden gepland. Deze keer van Zwolle naar Steenwijk, hemelsbreed een afstand die je zelfs op een ochtendje nog met je vingers in de neus makkelijk kunt afleggen. Maar ik ging met René, en dat betekent onderweg goed kijken, veelvuldig afstappen en foto’s maken. Totdat ik in de trein ontdekte dat ik mijn camera vergeten was. Ik ben pás 75 geworden en dat is dus meteen al te merken. Ik was dus voor de fotografie tot mijn mobiel veroordeeld. Allergrootste nadeel daarvan is de wel heel beperkte zoom-mogelijkheid. Maar bij mooi weer en zonder de ambitie om er meteen vergrotingen van te gaan maken zou er wel wat van te maken zijn. Bovendien fotografeert de hele wereld met een mobieltje, dus waarom zou ík dat niet eens een keertje doen..? Eindoordeel van de kwaliteit: gáát wel…, maar de mogelijkheden en de resultaten van alleen al een compact cameraatje zijn duidelijk beter.
We waren duidelijk niet de enigen, die het plan hadden opgevat om de fiets in de trein mee te nemen. Op het balkon van de intercity naar Zwolle stonden zeven fietsen geparkeerd, waardoor de doorgang van de conducteur onmogelijk was. De NS krijgt duidelijk buikpijn van al die fietsen, waar ze eigenlijk van af willen. Maar het ongemak van de fiets in de trein en van de vergeten camera werden ruimschoots goed gemaakt door wat onderweg weer te zien was en waardoor nogmaals het besef doordrong dat je ook zonder camera kunt genieten en dat Nederland een prachtig land is (vooral bij mooi weer, moet ik er eigenlijk ook wel bij zeggen..). In Zwartsluis was er dan de verrassing van de terugvondst van ‘het verloren schip’ de ‘Pollux’. Het was me inmiddels al opgevallen dat dit toch wel iconische en veelvuldige gefotografeerde schip niet meer aan de NDSM-kade in Amsterdam ligt. Maar nu blijkt het hier te worden gerepareerd, eigenlijk gerestaureerd en hopelijk staat het ooit weer te pronken aan onze NDSM-kades. Kijk zelf maar of mijn mobieltje toch nog wel een beetje kan fotograferen. Het staat allemaal op:
De Canal Parade is zaterdag voor inmiddels de 27e keer gehouden. Je hoort wel eens uit kritische monden: “elk jaar hetzelfde”. Eigenlijk is dat ook wel zo, maar elk jaar is het toch ook wel weer een buitengewoon feestelijk gebeuren, waar honderdduizenden mensen op af komen. En hoewel een beetje stad elk jaar wel een Gay Parade door zijn straten organiseert is die in Amsterdam uniek, omdat die over het water voert. Toch verandert het karakter van de parade af en toe. In de eerste jaren was er bijvoorbeeld veel bloot te zien, maar door de kritiek daarop zijn er wat dat betreft regels gekomen. Gaandeweg werd het wel commerciëler, en waren er meer boten, met bakken vol dansende mensen, van grote bedrijven, die daarmee wilden laten zien dat ook zij een beleid van diversiteit hadden. Ook daarop kwam kritiek, en de laatste jaren is het aantal commerciële boten toch weer wat minder geworden.
We wonen wat betreft de Canal Parade nu op een A-locatie, want de stoet komt sinds 2017 vlak langs ons huis. Marcel stond samen met zijn Gay Swim Amsterdam op een van de boten en ik had me met René met stoeltjes en koelbox langs de route genesteld, waar we al snel gezelschap kregen van allerlei voor ons onbekende mensen uit Hengelo en Heerlen, die er kennelijk een lange treinreis voor over hadden gehad. Natuurlijk zijn er foto’s gemaakt. Die spreken voor zich, lijkt me zo, en zijn te zien op:
Wat ooit de Gay Pride was, heet nu Amsterdam Pride. Onder meer om recht te doen aan de vele identiteitsvarianten en de evenzovele grijze gebieden daartussenin. Ooit was het onbetwiste hoogtepunt de Canal Parade, maar nu is er ook de Pride Walk op de zaterdag daarvoor. Moet je voor deelname aan die botenparade diep in de buidel tasten, aan de Pride Walk, die van het Amstelveld naar het Vondelpark loopt, kan iedereen meedoen, ook zonder diepe buidel. De bedoeling was om tijdens die Pride Walk op te komen voor emancipatie van LHBTI’ers, maar al op het Amstelveld bleken er nog veel meer, ook politieke issues te zijn, waarvoor je kunt opkomen, en waardoor ik me begon af te vragen wat ik daar eigenlijk nog deed. Maar de gezelligheid gaf toch de doorslag, zodat ik de tocht naar het Vondelpark braaf heb voltooid. En foto’s gemaakt natuurlijk.
Een ander nieuw hoogtepunt in de Amsterdam Pride is de Senior Pride op de Nieuwmarkt op donderdag. Een muziekfestival, een mengeling van Amsterdamse en Jordanese volksliedjes en meezingers uit de 60’er jaren, dat vooral ouderen moest aanspreken. Alleen waren de beste plaatsen gereserveerd voor de bewoners van de Flesseman, een verzorgingstehuis aan de Nieuwmarkt. Heel nobel natuurlijk, maar slechts vanaf een handjevol overige plaatsen had je nog een redelijk zicht op het podium en de rest moest maar staan of zich anderszins zien te vermaken. Wat overigens prima lukte, want de gezelligheid stond voorop en de Nieuwmarkt is daarvoor het perfecte decor. Toch nog maar een verbeterpuntje: de Senior Pride hoeft echt geen Andre Rieu spektakel te worden, maar enkele grote schermen met geluidsversterking verder van het podium zouden niet misstaan, zodat het in de komende jaren nog gezelliger kan worden. Een impressie van de Pride Walk en Senior Pride staat op:
Dagboek van een camera 