De zondag, en laatste dag is besteed aan een uitstapje naar Schloss Schönbrunn, de drukst bezochte bezienswaardigheid van Wenen. Je moet dit online reserveren, wat we – als verstokte bonnefooi reizigers zonder duidelijke planning – natuurlijk vooraf niet hadden gedaan. Gelukkig was er op de vroege zondagochtend nog een gaatje in de drukke Schönbrunn-agenda en konden we samen met honderden Chinezen en Japanners, die in busladingen werden aangevoerd, genieten van deze top-attractie. Schönbrunn was tot 1918 de zomer-residentie van de Habsburgers. Vanaf het voorterrein ziet het er nog niet eens zo heel indrukwekkend uit, maar eenmaal binnen en in de tuinen zie je pas hoe groot het complex van meer dan 1400 kamers is. Ruim voldoende voor een zomer-residentie dus. Je kunt over de inrichting in rococo-stijl twisten of dat nou mooi of lelijk is, het is in elk geval bijzonder. Regelmatig houdt de Wiener Philharmoniker hier concerten en dat lijkt me sowieso mooi en ook heel bijzonder. Op het binnenterrein is er de enorme tuin, van Nederlands ontwerp overigens, die op een heuvel eindigt bij de Glorietta, van waaruit je een goed overzicht kunt krijgen over het complex en nog een stuk Weense binnenstad.
Daarna in de middag nog even doorgeschakeld naar de Prater Platz met zijn iconische reuzenrad. Vaag herinner ik me dat ik daar heel lang geleden ook ben geweest, maar dat afschuwelijke pretpark dat eromheen heen is gebouwd zal er toen echt niet hebben gelegen. Jammer dus. Aan het einde van deze laatste dag moesten we bovendien vaststellen dat, hoewel Wenen heel prominent aan de Donau ligt, wij die hele Donau, al was het maar een glimpje ervan, niet hebben gezien. Ook jammer en nog maar een keer terugkomen dus. De laatste dag is in beeld vastgelegd op:
Dagboek van een camera 