De Eurogames: het jaarlijkse Europese sportfeestje voor alles wat LHBTI een goed hart toedraagt. Dit jaar in Wenen georganiseerd en de aanleiding om er heen te gaan was het tweedaagse zwemtoernooi, waar Marcel aan deelnam. Voor hem was dat inmiddels de zoveelste keer en hij liep er dan ook al groetend rond. Het toernooi werd gehouden in een overdekt bad met een hoofdzakelijk metalen dak, waarop de zon dagenlang zijn meedogenloze werk kon doen en de temperatuur in het bad onaangenaam hoog opliep. De zwemmers hadden daar geen last van, maar alles wat eromheen zat en liep des te meer. Twee dagen bij dat zwembad zitten was dus wat veel van het goede, maar zaterdag had ik dispensatie, omdat ik deelnam aan het hardloopevenement op de Prater Allee.
Op een wereldberoemd parcours nog wel, want hier is vijf jaar geleden iemand er wel even in geslaagd om de marathon binnen twee uur af te leggen. Dat record is alleen nooit erkend, omdat er kunstmatig vooraf en ook bewust allerlei gunstige omstandigheden waren gecreëerd. Die loop was dus puur bedoeld als een test of zoiets überhaupt mogelijk zou zijn. En dat was dus zo. En alleen al dat iconische parcours moest natuurlijk garant staan voor een voor mijn doen prachtige eindtijd op de 10 kilometer. Uiteindelijk viel dat toch tegen en heb er anderhalve minuut langer over gedaan dan waarop ik had gehoopt en wat ik stilzwijgend ook had verwacht. Toch ben ik op het podium terecht gekomen met een bronzen medaille in mijn 70+ leeftijdsgroep. Toen ik ontdekte dat er in die groep drie deelnemers waren geweest, begreep ik dat ik eigenlijk meer gewonnen had van degenen die niét hebben gelopen. Maar goed, een medaille krijg je niet elke dag, dus heb ik hem in grote dankbaarheid aanvaard. De impressie van het zwemtoernooi en het hardloopevenement staat op:
Dagboek van een camera 