Wenen: eigenlijk een onbetreden terrein voor me, want ik was er voor het laatst in 1988 en kan me er vrijwel niets meer van herinneren. De Eurogames waren dus een mooie aanleiding om het geheugen weer eens wat op te frissen. We zitten in een lekker hotel aan de rand van het centrum en de auto hebben we in de kelder opgeborgen om er zes dagen niet meer naar om te hoeven kijken. Want het openbaar vervoer is hier uitstekend en goedkoop. Er zijn zes metrolijnen, plus de nodige trams en bussen en in de spitsuren is de frequentie van de metro 2 tot 3 minuten. Buiten de spits nog steeds 5 minuten. In de weekenden rijden ze de hele nacht door en zelfs dan met een frequentie van 15 minuten. En dan nóg zitten de metro’s vol en moet je vaak staan. In een voor ons weer ‘nieuwe stad’ hebben we nooit meteen de neiging om ons meteen te storten op de top-10 bezienswaardigheden. Meestal slenteren we wat door de stad in en de bezienswaardigheden komen dan vanzelf.
Zo is de ‘Staatsoper’ en de Stephansdom niet te vermijden. Wenen ademt klassieke muziek. In alle hoeken en gaten is die muziek te horen en boeken we meteen maar een concert van de ‘Vier Jahreszeiten’ van Vivaldi voor aanstaande zaterdagavond in die Stephansdom. Wenen is ook de geboorteplaats van Friedrich Hundertwasser, een kunstenaar met een tamelijk onconventioneel en kleurrijk oeuvre. Hij had specifieke opvattingen over hoe mensen moesten wonen en in het gelijknamige museum is een maquette te zien van een ontwerp voor een nieuwe woonwijk in Wenen. Alleen is die wijk er nooit gekomen. Wat er wel is gekomen is een nieuwe vuilverbrandingsinstallatie naar zijn ontwerp. Nadat de oude in 1987 was afgebrand kreeg hij de opdracht een nieuwe te ontwerpen. En zo staat er op een onooglijke plek tussen vervallen industrieterreinen, weg- en spoorviaducten ineens een prachtige Hundertwasser-kathedraal. Wat het slenteren door de stad nog meer heeft opgeleverd staat op:
Dagboek van een camera 