De zondag, en laatste dag is besteed aan een uitstapje naar Schloss Schönbrunn, de drukst bezochte bezienswaardigheid van Wenen. Je moet dit online reserveren, wat we – als verstokte bonnefooi reizigers zonder duidelijke planning – natuurlijk vooraf niet hadden gedaan. Gelukkig was er op de vroege zondagochtend nog een gaatje in de drukke Schönbrunn-agenda en konden we samen met honderden Chinezen en Japanners, die in busladingen werden aangevoerd, genieten van deze top-attractie. Schönbrunn was tot 1918 de zomer-residentie van de Habsburgers. Vanaf het voorterrein ziet het er nog niet eens zo heel indrukwekkend uit, maar eenmaal binnen en in de tuinen zie je pas hoe groot het complex van meer dan 1400 kamers is. Ruim voldoende voor een zomer-residentie dus. Je kunt over de inrichting in rococo-stijl twisten of dat nou mooi of lelijk is, het is in elk geval bijzonder. Regelmatig houdt de Wiener Philharmoniker hier concerten en dat lijkt me sowieso mooi en ook heel bijzonder. Op het binnenterrein is er de enorme tuin, van Nederlands ontwerp overigens, die op een heuvel eindigt bij de Glorietta, van waaruit je een goed overzicht kunt krijgen over het complex en nog een stuk Weense binnenstad.
Daarna in de middag nog even doorgeschakeld naar de Prater Platz met zijn iconische reuzenrad. Vaag herinner ik me dat ik daar heel lang geleden ook ben geweest, maar dat afschuwelijke pretpark dat eromheen heen is gebouwd zal er toen echt niet hebben gelegen. Jammer dus. Aan het einde van deze laatste dag moesten we bovendien vaststellen dat, hoewel Wenen heel prominent aan de Donau ligt, wij die hele Donau, al was het maar een glimpje ervan, niet hebben gezien. Ook jammer en nog maar een keer terugkomen dus. De laatste dag is in beeld vastgelegd op:
De Eurogames: het jaarlijkse Europese sportfeestje voor alles wat LHBTI een goed hart toedraagt. Dit jaar in Wenen georganiseerd en de aanleiding om er heen te gaan was het tweedaagse zwemtoernooi, waar Marcel aan deelnam. Voor hem was dat inmiddels de zoveelste keer en hij liep er dan ook al groetend rond. Het toernooi werd gehouden in een overdekt bad met een hoofdzakelijk metalen dak, waarop de zon dagenlang zijn meedogenloze werk kon doen en de temperatuur in het bad onaangenaam hoog opliep. De zwemmers hadden daar geen last van, maar alles wat eromheen zat en liep des te meer. Twee dagen bij dat zwembad zitten was dus wat veel van het goede, maar zaterdag had ik dispensatie, omdat ik deelnam aan het hardloopevenement op de Prater Allee.
Op een wereldberoemd parcours nog wel, want hier is vijf jaar geleden iemand er wel even in geslaagd om de marathon binnen twee uur af te leggen. Dat record is alleen nooit erkend, omdat er kunstmatig vooraf en ook bewust allerlei gunstige omstandigheden waren gecreëerd. Die loop was dus puur bedoeld als een test of zoiets überhaupt mogelijk zou zijn. En dat was dus zo. En alleen al dat iconische parcours moest natuurlijk garant staan voor een voor mijn doen prachtige eindtijd op de 10 kilometer. Uiteindelijk viel dat toch tegen en heb er anderhalve minuut langer over gedaan dan waarop ik had gehoopt en wat ik stilzwijgend ook had verwacht. Toch ben ik op het podium terecht gekomen met een bronzen medaille in mijn 70+ leeftijdsgroep. Toen ik ontdekte dat er in die groep drie deelnemers waren geweest, begreep ik dat ik eigenlijk meer gewonnen had van degenen die niét hebben gelopen. Maar goed, een medaille krijg je niet elke dag, dus heb ik hem in grote dankbaarheid aanvaard. De impressie van het zwemtoernooi en het hardloopevenement staat op:
Na een eerste indruk van de stad vonden we het tijd om ons toch maar eens op de top-10 bezienswaardigheden te richten. Mede aanleiding daartoe was een prachtige folder van de lokale VVV met stadswandelingen, zodat je niets van enige importantie hoefde te missen. We moesten ons wel even schrap zetten want al de hele week is het er zo’n 30 á 35 graden. Voor Wenen blijkt dat in de zomer heel gewoon te zijn en overal in de stad zie je dan ook van die zuilen, die waterdamp rondnevelen en die een kortstondige aangename koelte brengen. De ring van bezienswaardigheden is geconcentreerd rond de zuidwestelijke gordel van het oude centrum, zodat het toch nog een overzichtelijke wandeling kon blijven.
Het geheel maakt een buitengewoon monumentale indruk en bestaat voor het grootste deel uit erfenissen van het Habsburgse Rijk. Goed bewaarde erfenissen, die allemaal een functie hebben gekregen. Zoals daar zijn: het operagebouw, het parlement, de nationale bibliotheek, de universiteit en de het gerechtsgebouw. Allemaal flink overgedimensioneerd, zeker als je deze vergelijkt met de gebouwen die soortgelijke functies in Nederland hebben. Wel vraag ik me af hoe het zou zijn om in die gebouwen te werken, maar blijkbaar is een goed evenwicht gevonden tussen het geven van een functie eraan, dan wel er allerlei musea van te maken. Zo blijft Wenen dus nog een echte stad in tegenstelling tot steden die eerder musea zijn dan plekken waar mensen wonen en werken. Een indruk van die klassieke gordel plus wat we nog meer tegenkwamen staat op:
Wenen: eigenlijk een onbetreden terrein voor me, want ik was er voor het laatst in 1988 en kan me er vrijwel niets meer van herinneren. De Eurogames waren dus een mooie aanleiding om het geheugen weer eens wat op te frissen. We zitten in een lekker hotel aan de rand van het centrum en de auto hebben we in de kelder opgeborgen om er zes dagen niet meer naar om te hoeven kijken. Want het openbaar vervoer is hier uitstekend en goedkoop. Er zijn zes metrolijnen, plus de nodige trams en bussen en in de spitsuren is de frequentie van de metro 2 tot 3 minuten. Buiten de spits nog steeds 5 minuten. In de weekenden rijden ze de hele nacht door en zelfs dan met een frequentie van 15 minuten. En dan nóg zitten de metro’s vol en moet je vaak staan. In een voor ons weer ‘nieuwe stad’ hebben we nooit meteen de neiging om ons meteen te storten op de top-10 bezienswaardigheden. Meestal slenteren we wat door de stad in en de bezienswaardigheden komen dan vanzelf.
Zo is de ‘Staatsoper’ en de Stephansdom niet te vermijden. Wenen ademt klassieke muziek. In alle hoeken en gaten is die muziek te horen en boeken we meteen maar een concert van de ‘Vier Jahreszeiten’ van Vivaldi voor aanstaande zaterdagavond in die Stephansdom. Wenen is ook de geboorteplaats van Friedrich Hundertwasser, een kunstenaar met een tamelijk onconventioneel en kleurrijk oeuvre. Hij had specifieke opvattingen over hoe mensen moesten wonen en in het gelijknamige museum is een maquette te zien van een ontwerp voor een nieuwe woonwijk in Wenen. Alleen is die wijk er nooit gekomen. Wat er wel is gekomen is een nieuwe vuilverbrandingsinstallatie naar zijn ontwerp. Nadat de oude in 1987 was afgebrand kreeg hij de opdracht een nieuwe te ontwerpen. En zo staat er op een onooglijke plek tussen vervallen industrieterreinen, weg- en spoorviaducten ineens een prachtige Hundertwasser-kathedraal. Wat het slenteren door de stad nog meer heeft opgeleverd staat op:
Onderweg naar de Eurogames 2024 in Wenen. Marcel naar zijn zwemtournooi op meerdere dagen en ik naar het hardloopevenement op zaterdag. Wenen is met de auto behoorlijk ver, dus wat is er dan beter dan een tussenstop van een paar dagen bij mijn zus Hedwig en haar man René in het Beierse Sulzberg? Vaak kom ik er in de late herfst of zelfs winter, maar nu in hartje zomer, dus een bergtocht met Hedwig, René en Marcel vanaf het Oostenrijkse Nesselwängle lag voor de hand. Niet geheel toevallig gekozen, want haar zoon Mark zou daar met zijn klimclubje allemaal gevaarlijke dingen gaan doen aan bergwanden. Wij toch maar niet, maar in het Gimpelhaus werden door meerdere klimmers indrukwekkende voorbereidingen getroffen voor dat soort activiteiten en onderweg konden we met de telelens zien hoe ze daar aan zo’n helling hangen.
Ik vond trouwens onze meer suffige bergwandeling vanuit Nesselwängle via dat Gimpelhaus en de lunchpauze in de Schneetalalm al moeilijk genoeg. Omhoog en omlaag klauteren, soms via gewone wandelpaden, soms via rotspartijen, maar wel voortdurend met fraai uitzicht over het hoge berglandschap en het Tannheimertal. Na afloop zijn we bij een biertje door het klimclubje over allerlei technische details bijgepraat en opende zich een wereld die ik nog nooit heb gezien en beslist ook nooit zelf zal betreden. Hoe ons meer suffige wandeltochtje eruit zag staat op:
Dagboek van een camera 