Behalve de trouwpartij was er nog een ander doel in Italië: een bezoek aan mijn Amsterdamse buurman John, die er een huis heeft en zijn auto naar Nederland moest vervoeren. Hij had mij had gevraagd om samen met hem naar Nederland rijden. Dat huis staat in Collevecchio, vanaf de trouwlokatie nog zo’n 200 kilometer richting Rome. Ik had op de luchthaven van Bologna een auto gehuurd, maar vlak voor aankomst in Montelparo begon er een waarschuwingslampje te branden met de tekst (vrij vertaald): ‘niveau van AdBlue te laag, bijvullen graag’. Ik had alleen nog nooit van AdBlue gehoord, laat staan dat ik wist hoe ik eraan moest komen en hoe ik dat zou moeten bijvullen. In eerste instantie negeerde ik het, want is het kenmerk van moderne auto’s niet een overvloed aan digitale informatie en een veelvoud van waarschuwingslampjes waar je alleen maar zenuwachtig van wordt? Dat had ik tenminste voor mezelf en mijn gemoedsrust besloten.
Maar na aankomst op het vakantiepark bleek dat het iets met diesel te maken had en – belangrijker nog – dat ik er wél iets aan moest doen, want de auto zou er onderweg zomaar mee kunnen ophouden. Zodoende belde ik nog laat op de avond het telefoonnummer van het autoverhuurbedrijf en nog geen half uur later stond er een grote takelwagen met zwaailichten voor het hek van het vakantiepark. Het leek mij nogal overdreven, maar de eindconclusie was dat ze de auto even meenamen met de belofte om die de volgende ochtend rond 10 uur terug te brengen. De auto is alleen nooit meer teruggebracht en dat heeft me een behoorlijk stressvolle dag opgeleverd, met – tussen de huwelijksfestiviteiten door – vele telefoontjes naar de takeldienst, het autoverhuurbedrijf en de bemiddelaar in Nederland.
Behalve dat de auto spoorloos was, was een andere zorg hoe ik de ruim 200 kilometer naar Collevecchio zou moeten overbruggen. Want openbaar vervoer kun je daar vergeten. Er is met de Nederlandse bemiddelaar nog even over een taxi als oplossing gesproken, maar dat zou niet alleen flink in de papieren kunnen gaan lopen, maar ik zag het ook niet echt voor me om een hele dag in de auto met een voor mij onbekende Italiaanse taxichauffeur door te brengen, nota bene op een van de mooiste routes door de Italiaanse Apennijnen, waar ik me bovendien erg op had verheugd.
Maar uiteindelijk bood mijn broer Frans en zijn vrouw Ellen aan om met mij naar Collevecchio te rijden en er maar een toeristisch dagje in Umbrië van te maken. Ik heb dat aanbod natuurlijk in grote dankbaarheid aanvaard en het leverde een fraaie en ook gezellige tocht op door de Marken, Umbrië en een stukje Lazio op, met een lange tussenstop in de toeristenfuik Assisi. Samen met John is die avond in Collevecchio vorstelijk gedineerd en kon ik het auto-akkefietje geleidelijk aan achter me laten. Het onderweg zijn door de Umbrische Apennijnen is vastgelegd op:
Dagboek van een camera 