Het Drenthe Loopfestijn in Klazienaveen: er zijn genoeg redenen om er niet aan mee te doen en in de eraan voorafgaande dagen komen ze allemaal nog maar eens voorbij. Toch is er die ene doorslaggevende reden om wel mee te doen. Bijkomende andere reden is natuurlijk het bezoekje aan broer Louis en zijn vrouw Connie, die in de buurt wonen. De omstandigheden waren ideaal: goed weer en een gezellige dorpse sfeer. Met veel hoempamuziek en bier langs het parcours. Dat laatste natuurlijk niet voor de deelnemers. Ik ging voor de 10 kilometer. Meedoen is belangrijker dan winnen, zo is het al jaren. En dat is maar goed ook, want mijn eindtijd was er eentje om snel te vergeten. Behalve mijn eigen batterij, raakte ook die van mijn camera uitgeput, maar Marcel was zo attent om de laatste foto’s met zijn mobieltje te maken. Het is eigenlijk niet mijn gewoonte om andermans foto’s in mijn blogs en fotoseries op te nemen, maar deze keer waren er verzachtende omstandigheden, vond ik. De sfeer van de middag staat op:
Eindelijk is dan het ‘zomerseizoen’ aangebroken. Op de kalender nog niet, maar buiten duidelijk al wel. En na al die regen in het afgelopen halfjaar hadden we daar wel recht op, vond ik. Een uitgelezen gelegenheid om weer eens na lange tijd van de strandgenoegens te proeven, waar we in de omgeving van Amsterdam gelukkig volop gelegenheid voor hebben. Net na terugkeer uit Amerika, waar het op dat gebied behelpen is. En áls er daar dan na duizenden kilometers rijden ineens toch een strand is, is het – in het hele jaar zelfs – te koud om er te water te gaan. Nee, dan hier in Nederland. Niet alleen in Zandvoort, maar ook aan de randmeren zijn er sinds de inpolderingen veel recreatiegelegenheden bijgekomen. Aan het strand is er zelfs op mooie en warme dagen zoveel ruimte dat je tot in het eindeloze kunt doorwandelen en dan nog bijna niemand tegenkomen. Wel deel je de ruimte met allerlei flora en fauna. Ook moet je dan zelf eten en drinken meenemen, want verzorging en toezicht is er niet. Voor sommigen een nadeel, maar voor de liefhebbers van ongerept water- en duinlandschap een voordeel. Zelfs aan de veelbezongen, maar drukke Middellandse Zee is zoiets nauwelijks te vinden. Hoe het Nederlandse strandlandschap er in deze al warme meimaand uitzag, staat op:
Los Angeles is een stad, waar je niet zonder auto kunt. Zelfs voor de kleinste aangelegenheid gebruik je al de auto. Want de kleinste aangelegenheden zijn al te ver om te lopen. En alternatieven zijn er nauwelijks. We hebben er wel bussen zien rijden, maar daar zaten weinig mensen in. En fietsen doen ze hier niet. Als je ergens heen moet is altijd de eerste vraag op welk moment dat het beste kan, gezien de files die er in de lange spitsperiodes altijd zijn. Dat betekent dat je, wil je een beetje aan het sociale leven deelnemen, je een groot deel van de dag in de auto doorbrengt. De auto is daarmee een soort tweede huiskamer cq. kantoor geworden, waarin je behalve het stuur bedienen nog veel meer dingen kunt doen, zoals de krant lezen, en – inderdaad niet bepaald hands-free – met elkaar kunt telefoneren en vergaderen.
Wij brengen er de laatste drie dagen van onze reis door. En wat meestal kort voor de terugreis gebeurt, gebeurde nu weer: je begint naar huis te verlangen. Dat het – na wekenlang mooi weer – op die laatste dagen ook nog bewolkt werd, droeg natuurlijk ook bij aan dat gevoel. Maar je bent niet elke dag in een van de toch wel interessantste steden van de VS, dus we gaan er wel wat van maken. Naar het ‘Science Museum’ bijvoorbeeld, vooral gericht op de lucht- en ruimtevaart. Daar is onder meer de originele, maar nu afgedankte ‘Challenger’ opgesteld, het ruimteschip dat pendeldiensten onderhield met het min of meer permanente ruimtestation. Nu nog ingepakt in cellofaan, maar volgend jaar gaat hij open voor het publiek. Niet echt nu te bekijken dus, maar er bleef genoeg ter lering over. Een expositie over Leonardo da Vinci bijvoorbeeld, niet zozeer als schilder, maar vooral als architect, ingenieur en uitvinder. Want dat was de invalshoek van de tentoonstelling. Hij heeft een indirecte bijdrage geleverd aan de kunst van het vliegen. Alleen jammer dat hij het zelf niet meer heeft meegemaakt.
Op de allerlaatste dag nog even een wandeling gemaakt door Long Beach, het stadsdeel waar we verblijven. Want hoewel deel van de enorme agglomeratie Los Angeles, zien de Long Beachers zich het liefst als bewoners van een afzonderlijke stad. En daar is – na er een korte wandeling te hebben gemaakt – ook alle reden voor. Een alleraardigste down town (centrum dus), met kleurige architectuur en ligging aan de oceaan. Het woordje ‘zee’ kennen ze hier niet want ze hebben het meteen over de ‘oceaan’. Wel jammer dat de kust volgebouwd is met grote hotels, duidelijk ook voor de grotere portemonnee. Dus geen kleinschalig Zandvoort, maar voor de Zandvoort-genoegens wachten we wel tot na de terugreis. Die zich nu aandient, want de koffers zijn gepakt en zaterdagochtend (4 mei) zal de KLM ons op Schiphol afleveren. Einde van een heerlijke road trip. De laatste indrukken staan op:
Dagboek van een camera 