Onze Amerika-reis is begonnen in Atlanta, de belangrijkste stad van het zuid-oosten. We blijven hier een paar dagen om te acclimatiseren en te wennen aan het tijdverschil, voordat we de lange road-trip naar het westen gaan aanvangen. Geen overbodige luxe, want na zo’n lange vliegreis is het voor je gevoel al bijna bedtijd, terwijl er nog wel de nodige plichtplegingen zijn, zoals bagage en auto ophalen en als allerlaatste krachtsinspanning nog boodschappen doen in de supermarkt. Gelukkig had ik daar mijn ID bij me, want ik moest aan de kassière nog wel bewijzen dat ik ouder dan 21 was, want anders hadden we die paar biertjes niet meegekregen.
Atlanta is een enorme agglomeratie van ruim opgezette buitenwijken, waar ze niet op een paar vierkante meter kijken. We zijn te gast bij Mark, een kennis van ons die in een van die buitenwijken woont en die een paar dagen met ons optrekt om de stad te verkennen. Dat verkennen doe je natuurlijk in down-town, het zakelijke centrum, waar niet zozeer wordt gewoond, maar vooral wordt gewerkt. En ook de belangrijkste toeristische attracties zijn daar allemaal, zelfs op loopafstand, te vinden. Atlanta is – hoewel belangrijk in het zuidoosten – toch het kleinere broertje van de grotere steden in de VS. Maar de stad is wel even de thuisbasis van Coca Cola en tot voor kort ook van CNN, hoewel die inmiddels naar New York is verhuisd.
Ook geniet Atlanta nog na van de organisatie van de Olympische Spelen van 1996. Het centraal gelegen Olympic Park is dan ook nog steeds een attractie en is, evenals de rest van dit stadsdeel, keurig aangeharkt en goed onderhouden. Mede door het prachtige weer ziet het er allemaal extra mooi uit. Ondanks de jet-lag hebben we op vrijdagochtend, ook al om wat in het ritme te komen, toch nog maar een klein rondje hard gelopen. Ging wel wat moeizaam, maar ik ben tenslotte ook geen 21 meer. Vraag maar aan de kassière in die supermarkt. De foto’s van de ouverture in down-town Atlanta staan op:
Dagboek van een camera 