Vanaf Santa Fe gaat onze road trip verder naar het zuidwesten. We vermijden de zg. interstates, de doorgaande autowegen. Die zijn druk en worden ook gebruikt door de grote trucks, die sowieso al een maatje groter zijn dan de gemiddelde Europese vrachtauto. Maar die ook een stuk harder rijden en er zelfs een meedogenloos hoog en constant tempo van zo’n 130 kilometer per uur op na houden. Ze schrikken er ook niet voor terug om jou dan niet alleen links, maar zelfs rechts in te halen. We kiezen dus voor de secundaire wegen, waar eigenlijk meer te zien is, die door kleine dorpjes leiden en die een stuk rustiger zijn. Er is daar zó weinig verkeer dat je er – behalve natuurlijk in die kleine dorpjes – eigenlijk even snoeihard op kunt doorrijden. Meteen dus maar even afrekenen met de mythe dat in Amerika zo rustig en beheerst wordt gereden.
Maar zodoende zijn we wel in staat geweest om heel relaxed een afstand van weer een dikke 600 kilometer op een dag af te leggen en dan ook nog redelijk vroeg op de dag in Phoenix aan te komen. Die stad is na verschillende jaren inmiddels ons vast ankerpunt geworden en is ook nu weer de standplaats voor de komende dagen. Daar verandert meteen ons reistempo. In plaats van min of meer elke dag te verkassen, gaan we nu meerdere dagen op één plaats verblijven. Ook zijn we minder gericht op het zien en bekijken van bezienswaardigheden, maar leven we meer het leven dat wordt geleid op de plaats waar we vertoeven. Dat betekent wat socializen met de vrienden die we er inmiddels hebben en verder een beetje bij het zwembad hangen. Aan dat laatste was ik, na die maandenlange regen thuis, wel een keer toe, hoewel we meteen in het andere uiterste zijn beland met een vroege hittegolf van 37 graden.
Toch is er ook nog wel wat aan sightseeing gedaan. Het Music Instruments Museum bijvoorbeeld laat niet alleen een overzicht zien van allerlei soorten muziekinstrumenten die in de wereld worden gebruikt, waaronder ons eigen pierement, maar legt vooral de nadruk op het verbindende effect dat muziek in het algemeen heeft tussen mensen. En laat in honderden videoclips daarvan voorbeelden zien en horen, waaronder een heerlijk overzicht van de Amerikaanse popmuziek uit je jaren ’50 en ’60, dat bij mij zoete herinneringen opriep, en natuurlijk ook ons eigen “Tulpen uit Amsterdam” door datzelfde pierement. Na er twee uur rondgelopen te hebben kan het niet anders dat je zingend het pand verlaat. Een aanrader dus voor de wat zwaarmoedige types. Tenslotte is er dinsdag een uitstapje naar Sedona gemaakt, een kleine twee uur rijden vanaf Phoenix. Een drukbezochte stad, niet alleen door zijn prachtige ligging, maar ook als centrum van spiritualiteit door de ondergrondse energiebanen die door het gebied lopen. Wij grijpen het bezoek aan Sedona aan om er een wandeling door de lokale canyon te maken. Een fotografische indruk van dat alles staat op:
Dagboek van een camera 