De volgende halte is Denver in Colorado. Vanaf Oklahoma City is dat bijna 1000 kilometer, dus dat doen we in twee dagen. We realiseren ons vooraf dat dit stuk van de route door ‘het grote niets’ loopt. Vanuit het westen van Oklahoma via het zuidwesten van Kansas naar het oosten van Colorado. Kijk maar op de kaart en je ziet dat er weinig mensen wonen. Onafzienbare stukken land vrijwel zonder bossen, en daar waar het land ‘in gebruik’ is, is dat vooral landbouw. Dus voorzover sprake is van dorpen, aan de rand daarvan grote graansilo’s. Eigenlijk zijn het geen dorpen, maar een kluitje ver uit elkaar staande huizen. En eigenlijk ook geen huizen, maar houten bouwsels, die je met een beetje handigheid zo in elkaar timmert. Vreemd eigenlijk, want dit is ook het gebied waar je af en toe van die tornado’s hebt. We zien in ons hotel foto’s aan de muur hangen, waar een tornado zo’n bouwsel reduceert tot rondvliegende planken. Dat is natuurlijk behoorlijk rampzalig, maar we zien ook hetzelfde soort bouwsels langs de weg gewoon te koop staan. Die worden dan op een trailer gehesen, met een bordje ‘oversized vehicle’ erop en ze zetten het splinternieuwe bouwsel neer waar je maar wilt.
Het gebied produceert niet alleen graan, maar ook vlees, gezien de stukken land die we af en toe zien met honderden stuks vee. En ertussen heel af en toe ‘ja-knikkers’, die op kleine schaal olie uit de grond pompen. Ik probeer me voor te stellen hoe het is om hier te wonen en wat je allemaal nog kunt doen als je even niet met het graan, het vee, de olie of de kerk bezig bent. Zelf opgegroeid op een dorp inmiddels veranderd in een stadsmens en dan is de afstand tussen beide werelden wel heel groot geworden. Des te interessanter om twee dagen door ‘het grote niets’ te rijden en dit alles te ervaren. Hoe dat eruit ziet staat op:
Dagboek van een camera 