Een totale zonsverduistering…! Die zou maandag in een smalle strook dwars over de VS te zien zijn. Om die te zien moesten we er vanaf Memphis wel zo’n 600 kilometer voor rijden, maar wanneer krijg je die kans nou eenmaal weer? Doen dus.! De laatste dagen ging het hier trouwens ook nergens anders meer over. Poplar Bluff, een kleine plaats in Missouri, zou in het centrum van die smalle strook liggen, zo hadden we uitgezocht. Daar zou de totale verduistering het langste duren, vier minuten maar liefst, tussen 13:56 en 14:00 uur. Wat betreft het weer waren de voortekenen niet goed. Zondagavond in Memphis flinke plensbuien, maar maandagochtend toch maar vroeg op pad, omdat er een verkeerschaos werd verwacht. De eerste 200 kilometer moest in dichte mist worden afgelegd, dus het pessimisme sloeg toe.
Gelukkig brak de lucht uiteindelijk open en al om 11 uur stonden we in Poplar Bluff. Niet de meest opwindende plaats ter wereld, dus wat ga je daar in al die drie uren doen? Maar het was er meteen gezellig. Op de parkeerplaats en in het gras groepjes mensen, met wie gemakkelijk aansluiting te vinden was, omdat er een gemeenschappelijk doel was. Iedereen had zo zijn eigen methode om van de verduistering te genieten en er werden nuttige tips uitgewisseld. Meteen geleerd dat je niet moet proberen de zon te fotograferen, ook al is die gedeeltelijk verduisterd. Waarschijnlijk zou dat sowieso zelfs met de beste camera niet lukken, maar je loopt ook het risico dat je sensor in de camera verbrandt, dus fotograferen moest echt in die vier minuten. Al om 12 uur nam de maan een klein hapje uit de zon, zo was met ons eclips-brilletje te zien. Dan is er dus een zg. gedeeltelijke verduistering, die in Nederland ook wel af en toe is voorgekomen. Maar verder merk je daar weinig van. Zelfs als ruim driekwart van de zon achter de maan is verdwenen, merk je nog weinig. Het was een warme dag, ruim 25 graden en het licht was midden op de dag nog steeds fel.
Maar in het laatste kwartier zie je het licht wat veranderen. De schaduwen werden scherper en het licht werd zachter. Bovendien werd het merkbaar koeler. En alles werd stil. Er was geen verkeer meer, want iedereen was kennelijk voorbereid op dat bijna heilige moment. Ook de vogels hielden er even mee op en ik vond het een heel ingetogen sfeer. En opeens leek het alsof iemand met een dimmer het licht langzaam uitdraaide. Terwijl op een gewone dag de duisternis na pakweg twee uur invalt, werd het licht nu binnen 15 seconden uitgedraaid. Wel jammer dat de straatverlichting aanfloepte, want dat gaat hier blijkbaar automatisch. Er was iemand op de parkeerplaats die toepasselijke muziek, “The dark side of the moon” van Pink Floyd afspeelde. En rond de maan, was de “halo”, een kring rond de zon te zien. Ik vond dit onvergetelijke minuten.
En na vier minuten werd het licht weer aangedraaid, er was applaus en binnen 15 seconden was het ineens weer vrijwel volledig licht. De uitdaging was natuurlijk om het gebeuren, vooral in die vier minuten, fotografisch vast te leggen. Vooraf wat klungelen met de instellingen, want hoe fotografeer je eigenlijk een bedekte zon? Zonder dat je dat vooraf even kunt proberen? Het moest wel met een handmatige scherpstelling, zo had ik uitgevonden, maar het fotograferen van de omgeving en de mensen in die vier minuten moest weer met auto-focus. Dat ging dus niet helemaal goed, maar let even niet op de kwaliteit, maar des te meer op de sfeer..! De foto-serie is er dus gekomen, inclusief wat indrukken onderweg. Want als je zes uur in de auto zit, kan je ook niet van de camera afblijven. Zie dus:
Dagboek van een camera 